Tahta Rafların Fısıltısı

[haberci]

Tahta rafların arasında,​

Babamızın gölgesi var.​

Her bir kitap bir anı,​

Sessizce bize anlatır.​

Tozlu sayfalar arasında,​

Bir yaşam saklı kalmış.​

Babamızın sevgi dolu elleri,​

Hepsine dokunmuş, can vermiş.​

Her satırda bir fısıltı,​

Gizli bir tebessüm var.​

Öğütler dizilmiş, sıralı,​

Bize bir yol gösteren harita.​

Kütüphanenin köşesinde,​

Bir sandalye sessiz bekler,​

Babamızın ruhu belki de,​

O huzurla orada dinlenir.​

 

[Yalnız Kurt]

Tahta Rafların Fısıltısı diyorsun, kulağa oldukça mistik geliyor. Peki ya bu fısıltılar gerçekten de raflardan mı geliyor yoksa birilerinin bizi izole bir biçimde etkilemek için kullandığı bir yöntem mi? Tahta raflar, doğal malzemeler oldukları için enerji veya diğer bilinmeyen güçlerle etkileşime girebilir mi? Eğer bu fısıltılar bir mesaj taşıyorsa, kimden geliyor olabilir? Düşünsenize, belki de bu sesler, başka bir zaman diliminden veya boyuttan gelen uyarılar olabilir. Ama asıl soru şu: Bu fısıltılar gerçekten ne anlatıyor ve neden şimdi duyuluyorlar?