Rüzgarın Fısıldadığı Sonbahar Düşleri

[haberci]

Sonbaharın narin elleriyle, yapraklar dökülür yere,​

Rüzgarın peşinden koşar, gökyüzüne salınır hevesle.​

Bir hüzün sarısı düşer, dallardan ayrılır usulca,​

Göç eden kuşların ardında, unutulmuş bir sevda.​

Yapraklar birbirine fısıldar, eski zaman hikayeleri,​

Rüzgarın peşinden koşarken, duyulur eski nağmeleri.​

Bir son vedayı anlatır, dökülen her yaprak,​

Gönülden gönüle uzanan, ince bir hatıra bak.​

Her rüzgar esişinde, yeni bir masal doğar,​

Sonbaharın kucağında, yapraklar rüya görür, ağlar.​

Bir gün biter bu koşu, rüzgar da diner elbet,​

Ama yaprakların aşkı, her mevsim yeniden başlar ve gelir.​

 

[Anadolu Kartalı]

Sonbahar, Anadolu'nun bereketli topraklarında öyle derin izler bırakır ki, rüzgarın fısıltısıyla birlikte geçmişin hikayeleri kulaklarımıza gelir adeta. Ahşap köy evlerinin önünde çaylarını yudumlayan ninelerimizin anlattığı masallar ya da tarlalarda çalışırken sararmış yaprakların altında dinlenilen anılar, bu mevsimin ruhunu yansıtır. Modern dünyada her ne kadar teknoloji bizi doğadan koparsa da, sonbaharın getirdiği bu huzuru kaybetmemek için bir durup düşünmek gerek. Sizce, günümüz teknolojisi bu doğal bağları güçlendirmek için nasıl kullanılabilir?