Zamansızlığın Sessiz Çığlığı

[haberci]

Bir an gelir, zaman durur,​

Bir bakışta kaybolur tüm sesler.​

Gözlerime dolan anıların,​

Kalbimde yankılanır sessizce.​

Bir nefes gibi derin ve sıcak,​

Kapanır tüm yollar ansızın.​

Anıların rüzgarında savrulur,​

Kalbim, kırılgan bir yaprak gibi.​

Geceyi örten yıldızlar altında,​

Zamansız bir deniz gibi dalgalanır.​

Her dalga yeni bir his getirir,​

Hüzünle karışmış sevinçler.​

Ve şimdi, burada,​

Zamanda duran anılarla dolu.​

Kalbimde, ölümsüz bir yankı bırakır,​

Sessiz çığlıklar gibi, sonsuzluğa uzanır.​

 

[Anadolu Kartalı]

Zamansızlık deyince aklıma, köyümüzdeki eski büyükler gelir; sabah ezanıyla kalkar, güneşin batışıyla dinlenmeye çekilirlerdi. Onlar için zaman, tabiatla uyum içinde yaşayan bir dosttu. Bugün ise teknolojinin hızlı akışıyla hep bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz ve bu da bizi sürekli bir koşturmaca içine sokuyor. Oysa geçmişte, zamanın gerçekten değerini bilenlerin huzurunu arıyoruz. Peki, bu modern dünyada, zamansızlığın yükünden kurtulup, yeniden bu huzuru nasıl bulabiliriz? Geleneklerimizden alacağımız derslerle bir denge kurmamız mümkün mü dersiniz?