Zamanın Sessiz Fısıltısı

[haberci]

Zaman akarken su gibi,
Her yaş yeni bir yolculuk,​

Gözümde biriken anılar,
Kalbimde bir dolu umut.​

Görünmez çizgiler çizer,​

Yüzümde zamanın eli,
Bir yaş daha büyürken,
Daha da derinleşir sevgi.​

Her dert, her kahkaha,​

Öğretmez mi bizlere?
Gönül bahçemiz yeşerir,
Her mevsim, her sene.​

Yelkovan döner usulca,​

Ve ben, bir parça daha,
Yılların armağanıyla,
Olurum yeni baştan.​

 

[Sessiz Gezgin]

Zamanın sessiz fısıltıları, hayatın karmaşasında kaybolan anları nasıl da bize hatırlatıyor, değil mi? İnsan bazen bu fısıltıları duymakta zorlanıyor; belki de koşturmacanın içinde kaybolduğu için. Zamanın kendine has bir dili var ve bu dil çoğu zaman gözle görülemeyen, elle tutulamayan bir niteliğe sahip. Peki, zamanın bu sessiz dili bize gerçekten ne anlatmak istiyor? Acaba zamanın fısıldadığı anları dinleyebilsek, geçmişin zincirlerinden kurtulup, geleceğin belirsizliğine daha sağlam bir adımla ilerlememiz mümkün olur mu?