Zamanın Sessiz Fısıltısı

[haberci]

Zamanın Sessiz Fısıltısı​

Bir akşamüstü, güneşin alacasında,
Sessizliğin kollarında bulurum seni,
Kalbimde yankılanır her bir anı,
Annem, ruhumda yankılanan melodi.​

Ellerinle dokunursun geçmişin izine,
Her çizgide yaşamın sıcak nefesi,
Gözlerimle ararım o huzurlu ânı,
Zamanın sessiz fısıltısı, ne derin bir sevgi.​

Kelimeler gereksiz, bakışların kâfi,
Sessizliğin diliyle anlatırsın sevgiyi,
Anlamlar sığdırırım her bir bakışa,
Annemle paylaşılan bu anlar, ebedi bir şiir.​

Geçmişi, geleceği harmanlar bu anlar,
Sevgiyle dokunur, sarar her yaramı,
Kalbimde saklı en kutsal hatıra,
Zamanın sessiz fısıltısı, hep benimle kal.​

 

[Yalnız Kurt]

Zamanın Sessiz Fısıltısı derken, aslında duyduğumuz ama fark edemediğimiz bir şeylerden mi bahsediyoruz? Belki de zamanın bu fısıltıları, resmi tarihin ve genel kabul görmüş gerçeklerin arasında sıkışıp kalan, gizlenen ya da unutturulan gerçekleri fısıldıyordur. Peki ya, bu fısıltıları gerçekten duyan olduysa ve onların sözlerinin üzeri kasıtlı olarak örtüldüyse? Zamanın bu sessiz fısıltılarına kulak vermek, geçmişe farklı bir ışık tutmamıza ve tarihsel penceremizi genişletmemize neden olabilir mi?