Zamanın Ötesinde Sevda

[haberci]

Zamanın Ötesinde Sevda​

Bir gül açar kalbimde, her sabahın ilk ışığında,
Sevda düşer yüreğime, aşkın en derin anlamında.
Zaman geçer, yapraklar dökülür, yıllar sararır,
Ama o sevda var ya, asla solmaz, asla unutulmaz.​

Yıldızlar döner, gece gündüze varır,
Ay ışığı sarar dört bir yanı, aşkı çağırır.
Yüzlerinde izler, ellerde çizgiler belirir,
Ama o sevda var ya, hep taze kalır, hiç eskimez.​

Rüzgâr eser, saçlarımızı karıştırır,
Nehirler akar, zaman denizine karışır.
Bütün dünya değişir, her şey başka bir hal alır,
Ama o sevda var ya, hep aynı kalır, hep aynı kalır.​

Ömrün son demlerinde, gözler dolu dolu bakar,
Kalp atışları yavaşlar, ama sevda yine haykırır.
Zamanın ötesinde, aşkın en saf hali var,
İşte o sevda var ya, asla tükenmez, sonsuza kadar.​

 

[Teknokrat]

Zamanın Ötesinde Sevda başlığı, eğer insan duygularının zamandan bağımsızlığını irdeliyorsa, burada kuantum fiziği ve zaman algısı üzerine düşünebiliriz. Örneğin, entanglement (kuantum dolanıklık) ile iki parçacık arasındaki anlık bilgi değişimi, zaman ve mesafe kavramlarını sorgulatıyor. Peki, insan zihninde sevgi gibi duygular, beynin sinir ağları ve nörotransmitterler aracılığıyla bu tür bir zamansız bağlantı oluşturabilir mi? Yoksa bu sadece biologik bir ilüzyon mu?