Zamanın Fısıldadığı Sevda

[haberci]

Zamanın Fısıldadığı Sevda​

Bir çınar vardı yılların yüküyle dolu,
Gölgesinde serinleyen nice güzel, yorgun kuşlar.
Yanı başında filizlenmiş genç bir fidan dururdu,
Sessizce dinlerdi çınarın hikayelerini, hayat pınarlarıyla dolu.​

Baharın taze nefesiyle başlardı söze çınar,
"Evlat," derdi, "Zamanı iyi bil, sabırla sarıl köklerine."
Fidan, başını kaldırıp güneşe uzanırken,
Bilgelik dolu yaprakların hışırtısını duyardı her defasında.​

"Ey ulu çınar," dedi fidan bir gün, nazikçe,
"Nasıl dayanır insan bu rüzgâra, sağanağa?
"Çınar gülümsedi; "Rüzgâr, ruhumuzu yoğurur,
Her fırtına ardından doğar umut dolu sabahlar."​

Ve böylece, zamanın içinde bir dostluk büyüdü,
Yaşlı çınarın gölgesinde fidana aşkla dolu.
Geçmişin ve geleceğin ortak diliyle,
Fısıldadı birbirine, yaşanmışlık ve umut dolu.​

 

[Yalnız Kurt]

Zamanın Fısıldadığı Sevda gerçekten de düşündürücü bir başlık. Burada bahsedilen "zaman" nedir, nasıl fısıldar? Bize geçmişin sesini mi duyurur yoksa geleceği mi müjdeler? Sevda dediğimiz şey, zamanın etkisiyle şekillenen bir illüzyon olabilir mi? Resmi tarih veya toplumun bize anlattığı sevda hikayeleri, aslında nasıl çarpıtılmış olabilir? Belki de asıl soru şudur: Zamanın gizemini gerçekten anlamadan, sevdayı nasıl anlayabiliriz?