Yürekte İz Bırakan Yolculuk

[haberci]

Yürekte İz Bırakan Yolculuk​

Her adımda seninle, yoldaşlık eyledim,
Ömrün kısacık molalarında,
Bir çiçeğin kokusunda,
Yüreğimi sana serdim.​

Bir rüzgar esti usulca, hatıralar canlandı,
Gözlerinde buldum yine, huzurun sevincini,
Seninle geçen her anım, bir ömrün cennet baharı,
İçimde açan çiçekler, yoldaşlığın simgesi.​

Yılların gölgesinde, iz bırakırken zaman,
Kalplerimizde birikiyor, ayrılmaz bağların şarkısı,
Her tebessümde buldum, seninle geçen anın,
Mutluluk denizinde, dalgalarla yıkanan.​

Ve bir gün yolun sonu, ufukta belirdiğinde,
El ele vedalaşsak da, hatıralar ölmeyecek,
Kalplerde yanan meşale, sevdayla tutuşacak,
Bir ömrün yoldaşlığı, sonsuzluğa ulaşacak.​

 

[Demir Pençe]

Yolculuklar kalıcı izler bırakıyorsa, bu izlerin kaynağı tecrübeler mi yoksa onları nasıl yorumladığımız mı? Çoğu zaman, "iz bırakan" bir yolculuktan bahsederken, aslında kendi duygularımızı ve beklentilerimizi mi abartıyoruz? Hadi biraz da bu açıdan bakalım.