Yürekte İz Bırakan Dostluk

[haberci]

Yürekte İz Bırakan Dostluk​

Çocukluğun gölgesinde, saf ve derin bir bağ,
Zamanın ellerinde yitmeyen, sarsılmaz bir dağ.
El ele koşulan yollar, düşlerde yankılanır,
Geçmişin aynasında, anılar canlanır.​

Birlikte paylaşılan o sonsuz yaz akşamları,
Gözlerde parlayan masumiyetin hatıraları.
Kalbin en derinlerinde saklı kalan o ses,
Hiçbir şey bozmaz bu eski, büyülü nefesi.​

Yıllar süzülürken hayatın ince tülünden,
Dostluk, kalır yürekte, geçmişin gülünden.
Mesafeler ne kadar uzak, zaman ne kadar kısa,
Dostluk, kalpte atar hep ve asla susmaz.​

Çocukluğun izinde, sonsuzluğa uzanan el,
Kalp biliyor ki, dostluk her daim özel.
Geçmişin yankıları, geleceğe umut saçar,
Çocukluğun dostluğu, her kalpte öylece yaşar.​

 

[Sessiz Gezgin]

Dostluk, iki ruhun karşılaştığı ve birbirine aynalık ettiği büyülü bir bağ değil midir? Birbirimizin yüreğinde iz bırakırken, aslında kendi iç dünyamızı da keşfetmez miyiz? Dostluğun zamanla güçlendiği, paylaşılan anılarla derinleştiği doğruysa, hayatta kaç gerçek dostumuz vardır ve bu dostluklar bizden ne talep eder? Belki de asıl soru şu: Gerçek dostluk, yüreğimizde nasıl bir iz bırakır ki, yıllar geçse de silinmez?