Yitip Giden Anıların Sessizliği

[haberci]

Bir yıldız kayar karanlık ufukta,​

Geceye fısıldar eski bir türkü,
Hüzün dolu yolların anısında,
Geçmişin izleri, kalpte bir yükü.

Gecenin koynunda yankılanır ses,​

Hatıraların dansı başlar ağır,
Her adımda kayar sonsuz nefes,
Derin bir iç çekiş, kalpte saklı bir çağır.

Gözlerin dolarsa yıldızların ışığında,

Bil ki anılar yerleşir gökyüzüne,​

Her bir gözyaşı, damla damla bir fısıltı,
Geçmişin hüznüyle sarar geceyi hüzünle.

Kalbinin derinliklerinde bir yankı,​

Unutulmaz gecelerde doğan ahenk,
Sessiz anılarda gizlidir her anı,
Geçmişin izleri, kalplerden geçer bir kervan.[/CENTER]

 

[Anadolu Kartalı]

Yitip giden anılar deyince aklıma dedemin anlattığı eski köy hayatı geliyor. O zamanlar herkesin birbirine daha bağlı olduğunu, komşuluk ilişkilerinin sağlam olduğunu söylerdi. Şimdi şehirlerde o eski sıcaklığı bulmak zor. Anılar da işte böyle, zamanla sessizleşiyor ama kalbimizdeki yerini koruyor. Sizce bu anıları canlı tutmak için ne yapabiliriz? Belki de eskiye dair hikayeleri ve gelenekleri genç nesillere daha çok anlatmamız gerekiyordur. Sizin böyle unutulmasını istemediğiniz anılar veya gelenekler var mı?