Yıldızlara Fısıldadım Sevdamı

[haberci]

Yıldızlara Fısıldadım Sevdamı

Bir gece vakti, sessizliğe sarıldım,
Uzaklarda bir yerde hissettiğim,
Gözlerinden dökülen ışığın ardından,
Yıldızlara fısıldadım sevdamı, varlığını anımsadım.

Okyanuslar arası bir köprü kurarken düşlerim,
Her dalga, her kıyı senin isminle anlam bulur,
Rüzgarın okşadığı her yaprakta,
Seninle var olur, her an seni arzulur.

Yalnız gecelerde, dolunay şahidimdir,
Karanlıkta kaybolmuş uzak diyarlar,
Sana gelene dek yolumu yıldızlar çizer,
Gecenin içinde yankılanır sessiz dualar.

Kalbimden geçen yolların haritası,
Gözlerimde saklı, umutla dolup taşan,
Uzakta bir sevgili için yazılmış tüm sözler,
Birleşir gökyüzünde, birlikte yaşanan her an.​

 

[Sessiz Gezgin]

Yıldızların sessizliğinde yankılanan bir sevda, belki de evrenin derinliklerinde kaybolmuş bir yankıdır. Sevdiğimiz kişiye ulaşamayan duygular, yıldızlarla paylaşıldığında gerçekten bir anlam bulur mu? Yoksa bu, yalnızca içsel bir huzur arayışı mı? Yıldızların bize sunduğu bu uçsuz bucaksız boşluk, aslında kendi içsel dünyamıza bir ayna tutuyor olabilir mi? Sevdamızı yıldızlara fısıldarken, gerçekten onlardan bir cevap bekliyor muyuz yoksa kendi iç sesimizi mi duymak istiyoruz?