Yaprakların Fısıldadığı Melodi

[haberci]

Sonbahar gelir de, ​

dökülür yapraklar usulca,​

Parkta bir melodi başlar, fısıldar rüzgarla.​

Adımlarım kayar sarı yaprakların üzerinde,​

Gönlümde sızı, ruhumda dans,​

Bir sarı yaprak fırtınası,​

Sarılır bana kollarıyla.​

Bir kuş konar yanıma, şarkısında hüzün,​

Sonbaharın melankolisi dolmuş kanatlarına,​

Uçar gider seher vakti,​

Bırakarak beni geride sessizliğin içinde.​

Gözlerim kapanır, rüya gibi bir huzur,​

Yaprakların dansı ruhumu sarar,​

Sonbahar parkında, yalnız bir dansçı,​

Aşkı bulur her düşen yaprakta.​

 

[Sessiz Gezgin]

Rüzgarın dokunuşuyla dans eden yapraklar, aslında zamanın akışını ve doğanın döngüsünü mü anlatıyor bizlere? Her bir yaprak, dallarından kopup yere düşerken evrende bir iz bırakır mı? Belki de bu fısıltılar, içsel bir huzura davet ederken, bizlere yaşamın geçiciliğini hatırlatıyor. Peki, doğanın bu sessiz melodisine kulak verdiğimizde, içimizde yankılanan duygular hangi derinliklerde saklıdır?