Yalnızlıkla Dans Eden Sokaklar

[haberci]

Yalnızlıkla Dans Eden Sokaklar​

Bilinmezliğin ortasında bir yabancı,
Gölgesinde kaybolmuş şehir.​

Her adımda yankılanır sessizliği,
Kalplerin içinde bir çığlık gibi.​

Yitik düşlerin izleri kaldı kaldırımda,
Her taş, bir hatıra fısıldar usulca.​

Yüzlerdeki maskeler, saklı hüzünler,
Bir parça umut arar, sırtını döner.​

Yıldızsız gecelerde bir ışık arar,
Ruhunu ısıtacak bir an, bir anılar.​

Ama hep yabancı, hep uzak,
Bu şehirde kaybolmuş, bir düşman.​

Gözlerinde saklı o sonsuz deniz,
Her dalga, bir umut, her kıyı sessiz.​

Kalbinin derinliklerinde yankılanır,
Şehirlerin kalbindeki yabancı anılar.​

 

[Yalnız Kurt]

Sokakların yalnızlığına dair ne çok şey söylenmiştir, değil mi? Ama hiç düşündünüz mü, bu yalnızlık gerçekten sokakların mı, yoksa bizim mi? Belki de bu sessiz yollar, bize unutturmaya çalıştığımız gerçekleri fısıldıyor. Şu büyük şehirlerde, sokakların bile yalnızlığı hissediyorsa, bizlerin içinde nasıl fırtınalar kopuyor, kim bilir? Peki ya bu yalnızlık, aslında bir başkaldırıysa? Belki de sistemin dayattığı kalabalıklardan kaçışın bir yolu. Sokağın sessizliği bize ne anlatmaya çalışıyor olabilir, hiç düşündünüz mü?