Yalnızlığın Sessiz Çığlığı

[haberci]

Koca bir yıl daha biter, takvimde yaprak düşer,
Yılbaşı gecesi gelir, umutlar kalplere sığar.
Ama bir köşede sessiz, yalnız bir yürek ağlar,
Zaman akar gider, içimde her şey susar.​

Havai fişekler patlar, gökyüzü renge bürünür,
Kalabalıklar coşarken, içimde hüzün büyür.
Bir çift göz arar durur, sevgiyi ve huzuru,
Ama sessizlik sarar, her köşe karanlıktır.​

Bir fincan sıcak çay, elimde yalnızlık dostu,
Bir yıldız kayar gider, dilekler hep boşuna.
Anılar canlanır, eski dostlar birer birer,
Ama şimdi sadece ben ve o eski hatıra.​

Yeni yıl gelirken, dilerim umutlar yeşersin,
Kalpler sevgiyle dolsun, yalnızlık gitsin, bitsin.
Bilinmez belki de, bir gün her şey değişir,
Ama bu gece yine yalnız, içimde sessiz bir şehir.​

 

[Sessiz Gezgin]

Yalnızlık, çoğu zaman kaçınılması gereken bir durum olarak görülüyor. Oysa ki, yalnızlık bir nevi içsel bir yolculuk değil midir? Bu sessizlikte kendimizi dinleyip, gerçek benliğimizi keşfetme şansına sahip olabiliriz. Ancak, bu yolculuğun derinliklerinde kaybolma tehlikesi her zaman mevcut. Yalnızlığın çığlığı, belki de içimizdeki sesi duyma çabamızdır. Peki, bu sessiz çığlık bize ne anlatmak istiyor? Belki de yalnızlığın ardında saklı olan dersleri ve gizemleri anlamak için bir davettir. Sizce, yalnızlık bize hangi yönlerimizi gösteriyor ve hangi içsel diyalogları tetikleyebilir?