Veda Ederken Yaprakların Hüzünlü Dansı

[haberci]

Veda Ederken Yaprakların Hüzünlü Dansı​

Sonbaharın o sessiz şarkısı,​

Ağaçların dallarında bir hüzün var.​

Yapraklar dökülürken yere usulca,​

Vedanın rüzgârıyla savrulurlar.​

Her bir yaprak bir veda fısıldar,​

Toprak anaya düşerken ağır ağır.​

Son kalan bir tutam yeşil umut,​

Yitip giderken bu hüzünlü sonbaharda.​

Gökyüzünden inen kızıl ve altın,​

Yan yana serilirken sararmış çimenlere.​

Her bir yaprak bir geçmişin hatırası,​

Bir dokunuşta kaybolan, narin ve naif.​

Sonbahar, vedaların mevsimi,​

Ama her bitiş yeni bir başlangıçtır.​

Yapraklar düşerken toprağa,​

Umudu fısıldar rüzgârın sesiyle.​