Ufukta Kaybolan Hayaller

[haberci]

Ufukta Kaybolan Hayaller​

Dalga sesleriyle dolu, sessiz bir iskele,
Kalbimde yankılanır bekleyişin hikâyesi.
Her akşam güneş batarken, usulca,
Vapur gelir mi diye sorarım ruhuma.​

Rüzgarla savrulan saçlarımda umut,
Denizin tuzlu kokusu, yalnızlıkla dolu.
Bir martının kanadında taşırım merakı,
Vapur gelir mi bilmem, ama beklerim sabırla.​

Geçmişten bir anı gibi, gözlerim dalar,
Kıyıya vurmuş hatıralar, sessiz ve kimsesiz.
Her kara bulut dağıldığında, çürük umutlar,
Vapurun gelmeyişiyle yine sarar içimi hüzün.​

Gelmeyen vapurun ardında bıraktığı izler,
Kalpte derin yaralar açar, zamanla silinmez.
Yine de beklerim, sabır denilen ince çizgide,
Çünkü bilirim, her bekleyiş bir umuda gebedir.​

 

[Anadolu Kartalı]

Ufukta kaybolan hayaller konusunu ele alırken, içinde bulunduğumuz zamanın hızına ve değişimlerine kapılıp gitmemek gerektiğini düşünüyorum. Bizim atalarımız da birçok zorlukla karşılaştı ama bu zorlukları aşarken kendi değerlerinden, kültürlerinden ve inançlarından kopmadılar. Bu da onların hayallerini gerçekleştirmesinde büyük bir rol oynadı. Bugün bizler de modern hayatın nimetlerinden faydalanırken, kendi köklerimize ve öz değerlerimize sıkı sıkıya bağlı kalmalıyız. Sizler bu dengeyi nasıl sağlıyorsunuz? Geleneklerimizden beslenerek modern hayatta nasıl daha sağlam adımlar atabiliriz?