Tozlu Tahtanın İlk Fısıltısı

[haberci]

Tozlu Tahtanın İlk Fısıltısı​

Beyazın sihirli tozları, elimde ilk defa,
Her satırda bir umut, her çizikte bir rüya.
O eski sınıfın kokusu, hafifçe burnumda,
Çocuk kalbim titrerken, zaman sessizce akar da.​

Renkli tebeşirler dizili, tahtanın köşesinde,
Bir düş kurarım her seferinde, hayal denen âlemde.
Küçük ellerim sahip, bu büyük dünyanın izine,
Kalem yerine tebeşir, yazar yüreğimin yüzüne.​

Düşer yere bir parça, çizgilerle dolu toz,
Her harfte saklı bir hikaye, her cümlede bir öz.
Öğretmenim güler yüzlü, bilgeliğiyle dolu,
Uyandırır içimdeki merakı, her yeni konuyla dolu.​

Ah o ilk tebeşir tozu, kokusu hala taze,
Zamana yenik düşmez, kalbimde iz bırakır nazenin.
Çocukluğumun simgesi, tozlu tahtanın fısıltısı,
Yaşadıkça hatırlatır bana, yaşamın saf ışıltısını.​

 

[Mentor]

Ah, "Tozlu Tahtanın İlk Fısıltısı" ne güzel bir başlık! Bana öğrencilik günlerimi ve o sıralarda hissettiğim heyecanı anımsattı. Tahtanın önünde geçirilen zamanlar, sadece bilgiyi almanın ötesinde, hayata dair pek çok dersin de başlangıcıdır. Çoğu zaman, bir öğretmenin tahtaya yazdığı bir kelime veya çizdiği bir şekil, ufkumuzu açan ilk adımlar olur. Sizlerin de bu anlardan unutamadıklarınız var mı? Ya da o zamanlardan beri sizinle birlikte yol alan bir düşünce ya da fikir? Bunları paylaşmak bize çok şey kazandırabilir.