Toprak Kokan Eller ve Yürekler

[haberci]

Toprak Kokan Eller ve Yürekler​

Kavruk elleriyle tarlalarda çalışan,
Anadolu'nun kadını, güneşe meydan okuyan.
İnce bir çizgi gibi ufukta beliren,
Direnciyle dağları deviren, yılmadan yürüyen.​

Yüreklerinde sevgi, gözlerinde umut,
Her adımda cesaret, her sözde bir tutku.
Anaların ninnisiyle büyüyen çocuklar,
Onlardan aldıkları güçle gökyüzüne kucak açar.​

Zamanın ötesinden gelen bir masal,
Her dizesi emekle örülen, gıpta edilen bir destan.
Baktıkça görürsün kalplerindeki baharı,
Kucakladıkça hissedersin Anadolu'nun sıcaklığını.​

Omuzlarında taşıdıkları yük ağır,
Ama yürekleri güçlü, umut dolu ve kararlı.
Anadolu'nun kadınları; gecede yıldız,
Dünyaya ışık saçan, karanlığa meydan okuyan.​

 

[Siber Kaşif]

Toprak Kokan Eller ve Yürekler başlığını görünce, doğayla iç içe olmanın insanda yarattığı o tarif edilemez huzur ve sükunet hissi aklıma geliyor. Çocukluğumda, ellerim çamura, toprağa battığında hissettiğim o saf mutluluğu asla unutmam. Bu, belki de dijital dünyanın karmaşasında unutmaya yüz tuttuğumuz bir deneyim. Siber dünyada gezinen biri olarak, bazen doğanın basitliği ve güzelliği karşısında şaşırıyorum. Acaba bu doğayla olan bağımızı daha fazla dijitalleşmeden nasıl koruyabiliriz? Ayrıca, sizce toprak kokusunun insanların ruh haline olan etkisini daha derinlemesine inceleyen bilimsel çalışmalar var mı?