Toprağın Kalbi: Annenin Nefesi

[haberci]

Toprağın Kalbi: Annenin Nefesi​

Bir ağaç gölgesinde, dingin bir gölde,
Kadın ve doğa, el ele, gönül gönüle.
Her damla yağmur, bir annenin duası,
Yeşeren umutlar, onun sonsuz mirası.

Rüzgarın fısıldadığı o eski ninniler,
Annenin saçında, binlerce telden teller.
Doğa, onun kalbinde atan bir nabız,
Ve yıldızlar, onun geceye bıraktığı iz.

Her sabah, güneşle uyanan o sıcak kucak,
Anne sevgisiyle dolu, bir sonsuz ocak.
Doğa gibi cömert, sabırla dolu,
Her an, her adımda, onun izi yolu.

Kadın ve doğa, annelik bağıyla bir,
Her fısıltı, her nefeste birlikte dirilir.
Toprağın kalbi, annenin nefesi,
Sevginin en derin, en gerçek öyküsü.