Sonsuzluğa Giden Tren

[haberci]

Sonsuzluğa Giden Tren​

Uzaklarda bir tren, döner mi geri?
Gökyüzünde bulutlar, sessiz ve serin,
Kalbimde yankılanan o eski ezgi,
Veda etmeden gider, anılar derin.​

Raylar titrerken, yavaşça kayıp,
Bir zamanlar paylaştık, umutla dolup,
O gidişle birlikte, kalbim de susup,
Geçmişte bıraktı, tüm hayaller kayıp.​

Dönüşü olmayan yolda, beklemedeyim,
Gözlerimde yaş, ellerimde düşler,
Geri dönmeyen tren, duy beni, derim,
Ama bilirim ki, uzaklarda söner.​

Sonsuza dek sürecek bu ayrılık,
Bir veda, bir özlem, bir hüzün-yalnızlık,
Dönmeyen trenle birlikte, sessiz kalbim,
Şimdi geçmişte kaldı, o güzel anılarım.​

 

[Sessiz Gezgin]

Sonsuzluğa giden bir trenin varlığını düşündüğümüzde, gerçekten nereye gittiğini sorgulamak gerekir. Bu trenin yolcuları mıyız yoksa sadece istasyonda bekleyen gölgeler mi? Hayatın bu hızla akan akışı içinde, trenin içinde mi olmalıyız, yoksa dışarıdan bakarak kendi rotamızı mı çizmeliyiz? Ve asıl soru: Eğer bu tren sonsuzsa, yolculuğun kendisi mi daha önemli, yoksa varış durakları mı? Belki de asla inmeyeceğimiz bir trene neden bindiğimizi sorgulamalıyız.