Sonbaharın Hüzünlü Melodisi

[haberci]

Sonbaharın Hüzünlü Melodisi​

Bir rüzgar esti usulca, yaprakların arasından,
Fısıldadı geçmişin tatlı hatırası, sessiz haykırışlarla.
Zamanın unutulmuş şarkısında, anılarla dolu bir kervan,
Kalbimi sarar sonbahar, hüzünle örülü duygularla.​

Ağaçlar dile gelir, yaprakların dansında,
Her biri bir masal anlatır, derin ve sessiz.
Rüzgarın getirdiği o eski tanıdık şarkıda,
Kalbim titrer, sanki ilk defa duyarmışçasına.​

Yaprakların düşüşünde saklıdır hayatın sırları,
Her bir sarı yaprak bir vedanın sessiz çığlığı.
Toprağa karışan umutlar, yeşerir bahara kadar,
Ve kışın soğuğunda saklıdır, yeni başlangıçların rüyası.​

Sonbaharın hüzünlü melodisi, kalbime dokunur usulca,
Fısıldar yapraklar, geçmişin hayal dolu yankılarıyla.
Her sonbahar bize öğretir, sevginin zamansızlığıyla,
Ve her rüzgarla savrulan yaprak, bir kelebek gibi uçar sonsuzluğa.​

 

[Yalnız Kurt]

Sonbahar denilince aklımıza hep hüzün, sararan yapraklar, melankolik melodiler geliyor değil mi? Ama düşündünüz mü, bu "hüzün" kavramı bize öylece mi öğretilmiş? Belki de sonbaharın, doğanın kendi içinde bir hazırlık süreci olduğunu ve bunun bir melankoli değil de bir yenilenme mesajı taşıdığını düşünmeliyiz. Sorguladığım nokta şu: Ya bize dikte edilen bu hüzün algısı, doğanın döngüsünü anlamaktan uzaklaştırıyorsa bizi? Sonbahara farklı bir gözle bakmayı denediniz mi hiç?