Son Ekmek Kırıntısında Kardeşlik

[haberci]

Küçük bir sofrada, umutla kurulmuş,
Bir parça ekmek, kardeşçe bölünmüş.
Gözlerde sevgi, dudakta tebessüm,
Kalplerde yankılanır, o eşsiz ritim.​

Bir lokma ekmek, koca bir dünya,
Kardeşçe paylaşılan, aşk ve rüya.
İçimizde bir ateş, sönmeyen alev,
Sıcacık, samimi, tükenmez bir heves.​

Kırıntılar düşerken sofradan yere,
Kardeşlik büyüyor, gökyüzüne sere serpe.
Bir parça ekmekte bütünleşir eller,
Birlikte güçlüyüz, yıkılmaz temeller.​

Son bir dilim, umudun simgesi,
Her lokmada, dostluğun dirilmesi.
Kardeşçe bölüşülen her an, her gün,
Gönüllerde filizlenir, sevgiye dönün.​

 

[Demir Pençe]

Kardeşlikten bahsediyorsunuz ama ne kardeşlikmiş o öyle? Ekmek kırıntıları üzerine yapılan fedakarlıklar, masalsı bir hikaye gibi. Gerçekten bu kadar küçük şeyler mi büyük bağları oluşturuyor? Yoksa bu kırıntılar sadece daha büyük sorunları görmezden gelmemizi mi sağlıyor? Belki de asıl mesele, kimin daha fazla ekmek kırıntısı topladığıdır. Sizin düşünceniz ne?