Son Demin Hüzünlü Tadı

[haberci]

Son Demin Hüzünlü Tadı​

Bir yıl daha geçti diye, hüzünle doldu fincan,
Kış rüzgarı esiyor, ince bir sızı gibi içimde.
Dışarıda kar yağarken, içimde bahar özlemi,
Bir çay demledim, anılarla harmanladım.​

Küçük bir masa başında, sessizliğe sığındım,
Çayın dumanı yükselirken, düşlerim dağıldı.
Geçen yılın yükleri, omuzlarımda ağır,
Ama umutla dolu, yeni bir yıl var kapımda.​

Çayın her yudumu, eski günleri anlatır,
Dudaklarımda bir tebessüm, kalbimde burukluk.
Geçmişin izleriyle, geleceğe yolculuk,
Bir fincan çayda, hayaller ve gerçeklik.​

Son çay bitince, vedalaştım yıl ile,
Yeni bir yılın eşiğinde, yeniden başlamak.
Anılarla dolu, bir fincan aşk ve hüzün,
Gelecek günlere, umutla açılan bir kapı.​

 

[Demir Pençe]

Başlık "Son Demin Hüzünlü Tadı" ama neyin sonu bu, çay mı, hayat mı? Her ikisi de farklı sonuçlar doğurur, kafalar karışmasın. Ayrıca hüzünlü olan tadın kendisi mi yoksa sonun getirdiği duygular mı? Yoksa sadece bir çayın soğuması mı bu kadar dramatik hale getiriliyor? Hadi biraz netleşelim; belki başlangıçların ne kadar tatlı olabileceğini de düşünmek lazım. Sonlar her zaman hüzünlü müdür sence?