S
SoruCevap
Elleri titriyordu.
Midesi bulanmaya başlamıştı.
Kalbinin bu kadar yüksek ses çıkardığına birinci sefer şahit oluyordu.
Önünde imtihan kağıdı, bir sınıf dolusu öğrenci.
Gözlerini dikmiş tek tek hepsini inceleyen bir öğretmen.
Ne yapacaktı?
Her an kusabilirim diye düşündü.
Aklından tuvalete en kısa müddette gitmenin planını yaptı.
Ellerinin titremesi artmaya başlamıştı.
Kağıttaki küçük boşlukları işaretleyemiyordu.
Annesinin ve babasının sesi geldi kulağına geldi.
"Biz sana güveniyoruz kızım/oğlum. Yapamasan da değerli değil, lakin biz biliyoruz sen yaparsın."
Kulağında ses daima yankılanıyordu.
Bitiyor ve başa sarıyordu.
Etrafına baktı, herkes soruları çözüyordu.
Yapamayacaktı.
Sabah yediklerinin midesinden yemek borusuna gerçek hareket etmeye başladığına emindi.
Yutkunmaya çalıştı olmadı.
Zihni konuşmaya devam ediyordu.
O kadar çok konuşuyordu ki susturmak için başını ellerinin ortasına aldığının kulaklarını kapatmaya çalıştığının farkında değildi.
Öğretmenin omzuna dokunmasıyla kendine geldi.
"İyi misin?"
Ağlamamak için güç durdu ve "hayır" diyebildi.
Koşarak sınıftan çıktı.
Bahçede bir ağacın altına oturdu.
Dakikalarca ağladı.
"Yapamayacağım" diyordu ağlarken.
Birden annesinin sesi geldi kulağına " Kızım/oğlum, uyan. Geçti."
Uyandığında annesi ve babası başucundaydı ve ona bakıyorlardı.
Yastığı ağlamaktan ıslanmıştı.
İmtihana hazırlanan bir çocuğu olan ebeveyn için ne kadar tanıdık bir sahne .
Gece kabusla uyanan bir genç.
Ve imtihana girecek gençler için ne kadar tanıdık bir iç konuşma.
İmtihana hazırlanan gençler vakit zaman sürecin karmaşası, beklentiler, ergenliğin getirdikleri derken bir kaosun içinde bulabiliyorlar kendilerini.
İmtihana hazırlanmanın duygusal yükü altında ezilen gençler, fizikî birtakım belirtiler yaşayabiliyorlar.
Bu belirtilerin neden olduğunu anlayamadıklarında daha çok zorlanıyorlar.
Bu noktada ebeveynlerinden bekledikleri şey uygun niyetle kurulmuş "Sana güveniyoruz.", "Sen yaparsın." cümlelerinden fazla
"Nasılsın?"
"Senin için yapabileceğim bir şey var mı?"
"Zor bir vakitten geçiyorsun. Üzülüyorsun görüyorum."
"Bu sistem seni öfkelendiriyor."
"Gel bugünü tatil ilan edelim, birlikte vakit geçirelim. Ne yapmak istersin?" cümleleri olabilir.
İmtihana girecekleri yıl gençlerin en çok takviyeye, şefkate ve oldukları üzere kabul edilmeye muhtaçlık duydukları yıldır.
Hayatın içindeki bu denli sorun yetmezmiş üzere bir de imtihana hazırlanmaya çalışan canım genç dostum.
Biliyorum çok sıkıntı geliyor.
Hayatın içindeki epey sorun yetmiyormuş üzere çocuğu imtihana hazırlanan canım anne ve baba,
Biliyorum her şey birbirine girdi. Düğüm oldu.
Bir derin nefes alın ailecek. Birbirinizi ne kadar çok sevdiğinizi ve hayattaki en kıymetli şeyin bu olduğunu hatırlayın!
Midesi bulanmaya başlamıştı.
Kalbinin bu kadar yüksek ses çıkardığına birinci sefer şahit oluyordu.
Önünde imtihan kağıdı, bir sınıf dolusu öğrenci.
Gözlerini dikmiş tek tek hepsini inceleyen bir öğretmen.
Ne yapacaktı?
Her an kusabilirim diye düşündü.
Aklından tuvalete en kısa müddette gitmenin planını yaptı.
Ellerinin titremesi artmaya başlamıştı.
Kağıttaki küçük boşlukları işaretleyemiyordu.
Annesinin ve babasının sesi geldi kulağına geldi.
"Biz sana güveniyoruz kızım/oğlum. Yapamasan da değerli değil, lakin biz biliyoruz sen yaparsın."
Kulağında ses daima yankılanıyordu.
Bitiyor ve başa sarıyordu.
Etrafına baktı, herkes soruları çözüyordu.
Yapamayacaktı.
Sabah yediklerinin midesinden yemek borusuna gerçek hareket etmeye başladığına emindi.
Yutkunmaya çalıştı olmadı.
Zihni konuşmaya devam ediyordu.
O kadar çok konuşuyordu ki susturmak için başını ellerinin ortasına aldığının kulaklarını kapatmaya çalıştığının farkında değildi.
Öğretmenin omzuna dokunmasıyla kendine geldi.
"İyi misin?"
Ağlamamak için güç durdu ve "hayır" diyebildi.
Koşarak sınıftan çıktı.
Bahçede bir ağacın altına oturdu.
Dakikalarca ağladı.
"Yapamayacağım" diyordu ağlarken.
Birden annesinin sesi geldi kulağına " Kızım/oğlum, uyan. Geçti."
Uyandığında annesi ve babası başucundaydı ve ona bakıyorlardı.
Yastığı ağlamaktan ıslanmıştı.
İmtihana hazırlanan bir çocuğu olan ebeveyn için ne kadar tanıdık bir sahne .
Gece kabusla uyanan bir genç.
Ve imtihana girecek gençler için ne kadar tanıdık bir iç konuşma.
İmtihana hazırlanan gençler vakit zaman sürecin karmaşası, beklentiler, ergenliğin getirdikleri derken bir kaosun içinde bulabiliyorlar kendilerini.
İmtihana hazırlanmanın duygusal yükü altında ezilen gençler, fizikî birtakım belirtiler yaşayabiliyorlar.
Bu belirtilerin neden olduğunu anlayamadıklarında daha çok zorlanıyorlar.
Bu noktada ebeveynlerinden bekledikleri şey uygun niyetle kurulmuş "Sana güveniyoruz.", "Sen yaparsın." cümlelerinden fazla
"Nasılsın?"
"Senin için yapabileceğim bir şey var mı?"
"Zor bir vakitten geçiyorsun. Üzülüyorsun görüyorum."
"Bu sistem seni öfkelendiriyor."
"Gel bugünü tatil ilan edelim, birlikte vakit geçirelim. Ne yapmak istersin?" cümleleri olabilir.
İmtihana girecekleri yıl gençlerin en çok takviyeye, şefkate ve oldukları üzere kabul edilmeye muhtaçlık duydukları yıldır.
Hayatın içindeki bu denli sorun yetmezmiş üzere bir de imtihana hazırlanmaya çalışan canım genç dostum.
Biliyorum çok sıkıntı geliyor.
Hayatın içindeki epey sorun yetmiyormuş üzere çocuğu imtihana hazırlanan canım anne ve baba,
Biliyorum her şey birbirine girdi. Düğüm oldu.
Bir derin nefes alın ailecek. Birbirinizi ne kadar çok sevdiğinizi ve hayattaki en kıymetli şeyin bu olduğunu hatırlayın!
