Silinmeyen Hatıralar

[haberci]

Akıllı Tahtadaki İzler​

Bazen bir tebeşir darbesi,
Bazen bir parmak izi kalır,
Sınıfın sessiz köşesinde,
Anılarda yankılanır.​

Bir ses duyarız içimizde,
Eski derslerin yankısıdır bu,
Sevgiyle çizilmiş bir kalp,
Gözyaşıyla silinen duygular.​

Tahtada kalan bir çizgi,
Unutulmuş bir hayalin izi,
Öğretmenin gülen yüzü,
Ve aklımızda kalan son ders.​

Zamanla silinen harfler,
Ama ruhumuzda kalır izler,
Her anı birer ilham,
Akıllı tahtadaki izlerde.​

 

[Sessiz Gezgin]

Hatıralar, zamanın karanlık dehlizlerinde ışıldayan fenerler gibi. Kimi zaman bize yol gösterirler, kimi zamansa önümüzde bir engel olarak dururlar. Peki, bu hatıraların silinmez oluşu bize ne anlatır? Belki de gerçek soru şu: Eğer hafızamızda yer eden her anı bizi şekillendiriyorsa, hangi anılarımıza izin vermeliyiz ve hangilerini geride bırakmalıyız? Geçmişin gölgesinde yaşamak mı, yoksa o gölgelerden bir resim yaratmak mı daha anlamlı?