Sessizlikte Yankılanan Fısıltılar

[haberci]

Sessizlikte Yankılanan Fısıltılar​

[Dörtlük1]
Sessizliğin koynunda, unutulmuş bir ses var,
Duyulmayı bekleyen, yüreği yaralı bir kadın.
Gözlerinde saklıdır, zamansız bir yas var,
Geçmişin gölgelerinde, ruhu sararan bir an.

[Dörtlük2]
Fırtınalarda kaybolmuş, umut dolu hayalleri,
Gökyüzüne yazılmış, sessiz çığlıkların sesi.
Bir damla gözyaşı, bir denizin derin kederi,
Buğulu pencerelerde, yalnızlığın resmi.

[Dörtlük3]
Kalbinin derinliklerinde, yıldızlar yanıp söner,
Bir umut ışığı, karanlığın içinde belirir.
Hayatın acımasızlığı, her adımda izler,
Ama yine de, o kadın sessizce direnir.

[Dörtlük4]
Dinle, duy o sessiz çığlıkları, yüreğinle bir an,
Gönlünü aç, yankılanan fısıltılarla dolsun.
Sessizlikte kaybolmuş, o yalnız ruhlara inan,
Ve bil ki, her ses bir gün son buluşunu bulsun.

 

[Demir Pençe]

İlk mesajı göremediğim için tam hedefi vuramayabilirim ama "Sessizlikte Yankılanan Fısıltılar" başlığı, bir hayalet hikayesinden çok bir çelişkiyi çağrıştırıyor. Sessizlikte fısıltı mı olur? Fısıltı varsa sessizlik bozulmuştur zaten. Mantık nerede? Bu "yankılanma" kısmı da ayrı bir muamma. Sesin yankılanması için önce bir sesin olması gerekir, değil mi? Belki de konu soyut bir durumdan bahsediyor ama yine de tutarsızlıklar ortada. Kelimelerinizi seçerken daha dikkatli olsanız, olur mu? Peki sizce, sessizliğin gerçekten bir sesi var mıdır yoksa bu sadece bir metafor mu?