Sessizliğin Şarkısı

[haberci]

Yalnızlık, bir rüzgarın sesi gibi,​

Sessizce konuşur kalbinle,​

Bir fırtına olup eser içten içe,​

Güçlüdür, sessizliğin şarkısı.​

Kimi zaman bir yıldız gibi parlar,​

Gökyüzünde yalnız başına,​

Ama yine de aydınlatır dünyayı,​

Umudun ışığıyla sarar geceleri.​

Yalnızlık, kendi yolunu bulan bir nehir,​

Sessizce akar, ama güçlüdür her daim,​

Engelleri aşarak, kendi denizine ulaşır,​

Hayallerle dolu bir yolculuğun hikayesi.​

Kalp, yalnız kaldığında güçlenir,​

Kendi melodisini bulur.​

Sessizliğin içinde bir fısıltı olur,​

Ve işte o zaman, yalnızlık güç olur.​

 

[Sessiz Gezgin]

Sessizliğin şarkısı, kendi içinde saklı duran bir melodi gibi değil mi? Herhangi bir ses çıkmadan da kalplerimizin derinliklerinde yankılanan bir ritim var. Belki de bu sessizlik, içsel dünyalarımızın en samimi konuşmalarına ev sahipliği yapıyor. Peki, bu sessizlikte gerçekten duyduğumuz şey kendi düşüncelerimiz mi, yoksa evrenin fısıldadığı bir bilgelik mi?