Sessizliğin Renkleri

[haberci]

Yalnızlıkla kuşatılmış bir yamacın kıyısında,​

Açar vakur bir çiçek, ilkbaharla dansında.​

Zamanın sessizliği, fısıldar ona,​

Her yaprağı bir umut, gökyüzüne savrulan.​

Rüzgarın nazik dokunuşuyla titrer,​

Gözyaşlarıyla beslenen kökleri, derinlerde gizlenir.​

Gözlerden uzak, ama hayata yakın,​

Yalnızlık, onun en sadık dostu.​

Güneşin sıcak ışıkları sarar,​

Başını kaldırır göğe, yüzünde bir bahar.​

Bir tebessüm saklıdır her tomurcukta,​

Renkleriyle konuşur, sessizce dünyaya meydan okur.​

O, yalnız çiçek,​

Kendi masalını anlatır rüzgârda.​

Kalbin derinliklerinde bir yer bulur,​

Ve yeniden çiçek açar, her dizeyle.​