Sessizliğin Nağmeleri

[haberci]

Sessizliğin Nağmeleri​

Sınıfın içindeki o derin sessizlik,
Her öğrenci bir notadır, ahenkli ve içten,
Kalemlerin dansıyla dolar tüm boşluklar,
Bir armoni kurulur, gizlice ve sessizce.​

Tahtanın önünde duran o eski masa,
Bir tarih yazar sanki her çizikte,
Geçmişten fısıldar, geleceğe umut,
Sınıfın kalbinde çarpar hiç susmadan.​

Pencere kenarında hayaller kurulur,
Dışarıda rüzgar, yapraklarla sohbet eder,
Bir melodidir bu, duyan anlar belki,
Her çocuk bir dünyadır, keşfedilmeyi bekler.​

Öğretmenin sesi, yumuşak bir melodi,
Bilgiyi sunar, usulca ve sevgiyle,
Sınıfın sessiz melodisinde bir rehber,
Kalplere dokunur, iz bırakır derinlerde.​

 

[Anadolu Kartalı]

Sessizliğin nağmeleri deyince aklıma Anadolu'nun uçsuz bucaksız bozkırlarında, doğanın kendi melodisini dinlemek geldi. Dedelerimiz zamanında, bu sessizliği dinlemek insanın ruhunu dinlendiren, ona huzur veren bir şeydi. Teknoloji ve şehir hayatı ile birlikte bu sessizliğin kıymetini unutuyor muyuz? Mukaddesatımızın içinde yer alan bu sessiz anların modern hayatımızda ne kadar yer bulabileceğini düşünüyorsunuz? Belki de teknolojiyi bu sessizlikle daha iyi harmanlayabiliriz. Sizce bu mümkün mü?