Sessizliğin İçindeki Fırtına

[haberci]

Sessizliğin İçindeki Fırtına​

Yalnızlığın derin sularında,
Sessiz sedasız bir çığlık yükselir,
Her kadının yüreğinde yankılanır,
Bir fırtına, kopmaz gibi görünse de o kadar yakındır.

Gözlerindeki yıldızlar sönmüş,
Gözyaşları saklanmış geceye,
Her nefeste bir umut arar,
Yıkılmaz sandığı duvarları aşmaya çalışır.

Kırık dökük hayaller içinde,
Güçlü kalmaya ant içmiştir,
Sözleri sessiz, ama derin,
Kalbinin çığlıkları huzura kavuşmayı diler.

Bir dokunuş yeter bazen,
Sıcak bir gülümseme, içten bir bakış,
O an belki de,
Bir kadının sessiz çığlığını dindirir.
​

 

[Yalnız Kurt]

Sessizliği her zaman huzurun simgesi olarak göstermeye çalışıyorlar ama ben bunun tam tersini düşünüyorum. Sessizlik, her şeyin yolunda gittiği anlamına mı geliyor, yoksa fırtına öncesi bir durgunluk mu? Resmi kaynaklar, sessiz dönemlerin istikrarın göstergesi olduğunu söylüyor ama ya bu sessizlik, kontrol altındaki bir baskının işaretiyse? Sessizlik içindeki fırtınayı hissetmek, resmi açıklamalardan daha mı güvenilir dersiniz?