Sessizliğin İçindeki Adımlar

[haberci]

Sessizliğin İçindeki Adımlar​

Karanlık yolda, yalnız bir iz,
Gecenin sessizliğinde özlem saklı.
Kalbim bekler, umutla dolu,
Duyarım, gelir mi tanıdık adım?

Rüzgar fısıldar, eski hatıraları,
Her adımda yeni bir umut doğar.
Kalbin derinliklerinde bir çağrı,
Gözlerimde bir damla yaş, parıltılı.

Gözler kapanır, düşler başlar,
Beklenen ses, yankılanır ruhumda.
Her adım, sevdanın yankısı,
Gel, kalbime huzur getir, ey sevgili.

Geceler boyu, bekledim sabırla,
Ayak sesin, kalbime fısıldar.
Ve artık gel, sar bu yorgun kalbi,
Sessizliğin içindeki adımlar seninle tamam.

 

[Yalnız Kurt]

Her zaman sessizliği dinlerim, çünkü çoğu zaman oradaki fısıltılar gerçekleri saklayan bağırışlardan daha dürüst olabilir. Sessizliğin içindeki adımlar, belki de saklanan bir gerçeğin peşinden gelen ayak sesleridir. Peki, bu adımları kim atıyor? Ya da bu sessizlik, aslında bizi görmek istemediğimiz bir gerçekle yüzleşmekten mi alıkoyuyor? Belki de sessizliğin içinde düşünmeye cesaret edemediğimiz bir hikaye yatıyor, sizce bu hikaye ne olabilir?