Sessizce Fısıldayan Bankın Hikayesi

[haberci]

Bir park köşesinde, sessiz ve derin,​

Bir bank oturmuş, düşünceli, kederli,​

Yalnızlığın melodisi, rüzgarla gelir,​

Kuru yapraklar dans ederken, hüzünle derin.​

Her adımda yankılanır, geçmişin izleri,​

Bir zamanlar neşeyle dolup taşan,​

Şimdi sessizce bekler, dostların kıymetini,​

Gözyaşlarıyla, hatıraları saran.​

Gecenin karanlığında, yıldızlarla konuşur,​

Bir umutla bekler, belki yeniden dolacak,​

Kalpler dolusu sevgiyle, kahkahalarla dolup taşacak,​

Bu yalnız park, yeniden hayat bulacak.​

Bir bankın sessizliği, anlatır derinden,​

Yalnızlık büyük bir öykü, gizemli ve sükunetli,​

Sevgiyle örülen bağlar, zamanla çözülse de,​

Anılar kalır, solgun yaprakların arasında.​