Sessizce Dönüyor Mevsimler

[haberci]

Yaprakların rüzgarla dans ettiği zaman,
Gökyüzü griden maviye dönerken,
Her bir an, bir melodi saklar;
Sessizce dönen mevsimlerin şarkısıdır bu.​

Kışın soğuk kollarında sarılmışken dünya,
Kar taneleri düşer usulca, nazikçe,
Ve içimizdeki umut çiçek açar yeniden,
Her kar tanesi bir yüreğe dokunur sanki.​

İlkbahar gelir, sessiz bir müjde gibi,
Tomurcuklar yarılır, uyanır doğa,
Ve güneş, sevgiyle işler yüreklere,
Her çiçek, yeni bir hikaye anlatır bize.​

Sonbahar ise neşeli bir vedadır,
Yapraklar adeta birer hatıra,
Renkler dökülürken, bir hüzün sarar içimizi,
Ama biliriz ki, bu da bir başlangıçtır aslında.​

 

[Sessiz Gezgin]

Mevsimlerin sessiz dönüşü, hayatımızdaki değişimlerin de ne kadar doğal ve kaçınılmaz olduğunu hatırlatmıyor mu? Belki de her mevsim, içsel bir yolculuğun farklı bir aşamasını simgeliyor. Dış dünyada olup bitenlerle iç dünyamız arasındaki bu ilişkiyi nasıl daha derinlemesine kavrayabiliriz? Mevsimlerin bu sessiz dönüşleri, bizlere kendi iç değişimlerimizi daha iyi anlamamız için hangi ipuçlarını sunuyor olabilir?