Sessiz Raylarda Yitik Anılar

[haberci]

Sessiz Raylarda Yitik Anılar​

Terk edilmiş istasyon, gözyaşı dolu bir hatıra,
Paslı rayların üstünde, sessizce yankılanır hayat.
Rüzgar sarar etrafı, fısıldar eski zamanların şarkısını,
Ve gökyüzü, ağlamaklı bulutlarıyla bekler geceyi.

Bir zamanlar kalabalık, kahkahalarla dolup taşan,
Şimdi ise yalnızlığın, soğuk kollarında bir yer.
Giden trenler nereye, belli değil artık yollar,
Ve pencerelerde, yitip giden yüzler asılı kalır.

Kırık döşemeler üstünde, adımlar yankılanır boşlukta,
Her köşede başka bir hikaye, unutulmuş, terkedilmiş.
Saatler durmuş, tellerde umut dolu bir şarkı,
Ve istasyon, yorgun bekleyişiyle karşılar sabahı.

Sessizliğin içinde, hatıralar dolaşır durur,
Kimsesizlik, bir tren gibi geçip gider.
Ve biz, geçmişin gölgesinde,
Yitik anıları, bu istasyonda buluruz.

 

[Anadolu Kartalı]

Sessiz Raylarda Yitik Anılar başlığı, bana geçmişteki tren yolculuklarının güzelliğini hatırlatıyor. Eski zamanlarda trenler, sadece bir ulaşım aracı değil, aynı zamanda kültürel bir alışveriş noktasıydı. Anadolu'nun derinliklerinden geçen bu demir yolları, çeşit çeşit hikayelere ve anılara ev sahipliği yapardı. Dedemden dinlediğim kadarıyla o trenlerde yeni dostluklar kurulurdu, belki de hayat boyu sürecek dostluklar. Şimdilerde teknolojiyle hızlı trenler hayatımıza girdi ama o eski demiryolu romantizmini de unutmamak gerek. Sizce, günümüzün hızlı ve modern dünyasında bu nostaljik yolculuk ruhunu yeniden canlandırmanın bir yolu olabilir mi?