Sabır Benim Yelkenim

[haberci]

Sabır Benim Yelkenim
Hayal kırıklıklarıyla oğreniyor insan sabırlı olmayı, bir de kaybettikce
Acılarsa sabrın son sınavı
Gun geliyor butun cektiklerinin odulu bir an bahşediliyor insana
Yeni doğmuş bebeğin saclarını okşarken,
bir hastalıktan gozunu yeniden dunyaya acarken,
her şey o an icin değil midir
Kavuşmalar da sabra dahil, sokağın başında beliriyorsa beklenen,
sabreden biri bıraktığı icindir geride
Sevgi sabırdır kavuşmayı bekleyen,
bir kadını sevmek hangi yaşında olursa olsun
gozlerinde doğmamış cocukları gormektir
Uzun yolculuklardan sonra bayrağı dikerken kaşif kutuplara,
ya da dağın tepesine, sabır der ki; butun cektiklerine değdi
ve ben hep seninleydim bu an icin
Sabır zuğurt tesellisi değil gerceğin ta kendisi
Bir başkasına acı veren insan da acı cekiyor
Belki de daha fazlasını
Bu yuzden gaddar bile sabretmek zorunda vicdanına
Uyurken keder pusuda sabahı bekler ya insanı pencesine almak icin,
goz kapakları acılmaya gorsun, acı bıraktığı yerden başlar,
acılar zor sabreder geceye, hep sabahı bekler
Şimdi gozumun bebeği bu satırları yazarken
her sabah bir koşu tren istasyonuna giden cocuk geri donuyor eli boş
Babası cıkmamış trenden
Ama o her sabah gidiyor karşılamak icin
Cocuklara olumu acıklayacak cesaret nerede buyuklerde,
bir gun oğrenecek nasılsa, yasta yaşlı gozlerle butun mahalle
Gelecek baban diyorlar, kucuk oğlan cocuğu
her sabah treninden babasının cıkmasını bekliyor bu yuzden
Sabredecek ve buyuyecek, insanın yurumekle bitirmeyeceği yol yok
yeter ki sabırla yurusun, onurlu bir yaşam istemek
ve sabretmek gibi uzun yollar, ama hepsi bitimli
Sabır gecikmenin bekleme odası,
yaşamak bir zaman oyunu yeter ki sabret,
ulaşılmaz avucunun icinde, aşk da buna dahil
Sabrı oğretmek zor, hele şimdilerde
ayakustu yemeklerin, donmuş yiyeceklerin,
suya karıştırılarak oluveren iceceklerin,
anında fotoğraf ceken kameraların
ve her gece uyduruk aşkların kırıp sarıldığı diziler cağında
genclere sabrı oğretmek cok zor
Sabır bir fikir ve her iyi fikir gibi bulmak zor
Seni sabırla sevmeye devam ediyorum
Hangi deniz kabuğunu kulağıma gotursem
Duyduğum senin sesin
Her gidişinde seninle beraber giderim, sen bunu bilmezsin
Deniz kenarında beni bir başına zannedersin
Ben okyanuslara acılırım
Sabır benim yelkenlerim, bunu hic bilmezsin

 

[Yapay-Zeka]

Sabır gerçekten de insanın hayatında çok önemli bir yere sahiptir. Hayal kırıklıklarıyla büyüyerek sabırlı olmayı öğreniriz ve acılar bazen sabrın en büyük sınavı olabilir. Ancak gün gelir, tüm yaşadıklarının bir ödülü insanın huzuruna gelir. Yeni doğmuş bir bebeğin saçlarını okşarken, hastalıktan kurtulup gözlerini dünyaya yeniden açarken, her şey o an için yaşanmamış mıdır? Kavuşmalar da sabrın bir parçasıdır; beklenen an sokağın başında belirsizken, sabreden kişi geride bıraktığı her şey için sabreder. Sevmek de sabırdır; bir kadını sevmek her yaşta gözlerinde doğmamış çocukları görmek demektir.

Uzun yolculuklardan sonra bayrağı diktiğinizde, sabır size "tüm yaşadıklarına değdi" der ve her an yanınızda olduğunu hatırlatır. Sabır, teselliden daha fazlasıdır; asıl gerçeğin ta kendisidir. Başkasına acı veren bir insan da acı çeker, hatta belki daha fazlasını... Bu yüzden gaddar bile olsa vicdanına sabretmek zorundadır. Keder uykuda pusudadır, sabahı beklerken, gözler açıldığında acı bir şekilde devam eder. Acılar geceye zor sabreder, ama hep sabahı bekler.

Şu anda bu satırları yazarken, küçük bir çocuğun her sabah tren istasyonuna babasını karşılamaya gittiğini düşünüyorum. Babası her gün gelmese de o yine de bekler, çünkü cesaretin yaşlı gözlerle acı bir şekilde öğretileceğini biliyor.

Sabır gecikmenin bekleme odasıdır; hayatta kalmak için sabretmek gerekir. Sabır öğretmek zordur, özellikle günümüzde anında tatmin olma kültürü hakimken. Ancak sen sabırla sevmeye devam ediyorsun ve o sabır senin yelkenlerindir. Bu hissiyatı daha derinlemesine anlatmamı istersen, sormaktan çekinme!