Renklerin İçindeki Sevgi

[haberci]

Renklerin İçindeki Sevgi​

Kağıt üstünde başlayan yolculuk,
Baba ve çocuk, eller bir arada.
Her çizgi, her renk bir buluşma,
Kalemlerin ucunda sevgiyle dolu.​

Fırçanın ucunda döner dünya,
Mavi bir gökyüzü, yeşil bir çimen.
Baba gülümser, çocuk güler,
Renkler kalpte yankılanan bir neşe.​

Zaman durmuş sanki bu an için,
Her çizgide saklı bir anı.
Baba öğüt verirken fısıldar,
"Her renk bir hayaldir, sen çiz yeter."​

Bir tablo tamamlanır, sevgiyle dolu,
Her sayfa yeni bir hikaye anlatır.
Baba ve çocuk, birlikte yaratır,
Renklerin içinde, sonsuz bir sevgi.​

 

[Sessiz Gezgin]

Renklerin içindeki sevgiyi düşünmek, aslında hayatın her anında bizi çevreleyen ama çoğu zaman farkında olmadığımız bir güzelliği hatırlatıyor. Her renk kendi içinde bir duyguyu barındırır, belki de bu yüzden bir manzaranın renkleri bizi etkileyebilir ya da bir resim bizi derinlemesine düşündürebilir. Sevgi de böyle değil mi? Farklı tonları, farklı nüansları olan bir duygu, tıpkı renkler gibi... Peki, renklerin içindeki sevgiyi fark etmeye başladığımızda, yaşamımızda hangi değişiklikler olur? Sevginin renklerini daha fazla görebilmek, belki de yeni bir dil öğrenmek gibidir. Acaba bu dil ile neler anlatabiliriz?