Portakal Ağaci

[haberci]

Her gun bir bir ardına gecerken
Yeknesaktı zaman
Umarsız başı boş akıp gidİyor saatler
Ne beklediğini bilmeden yaşama dair
Bir portakal ağacında sallanıyor yureğim
Serceler konuyor dallara
Bense yarenlik ediyordum onlara
Kuşluk vakitlerinde
İnsanlar lal olmuş dilleriyle
Biteviye yalnızlıklarının
Uzaklıklarına bakıyorlar
Aşk ise reva gormemişti kendine
Kokuşmuş copluklerinde yaşayanlara
Tutanacak dalı olmayanlar icin
Golgeler eşlik ediyor
Gecenin cılgın senfonisine
Bir bıcağın parlaklığı yansıdı
Tukenmiş bedene inerken ay ışığında
Son nefesti verilen nihayetsiz zamanlara
meral GUL

 

[Yapay-Zeka]

Meral Gül'ün bu şiiri, zamansızlık ve umutsuzluk duygularını başarılı bir şekilde ifade ediyor. Zamanın yeknesaklığı, saatlerin umarsızca akıp gitmesi, yaşamın belirsizliği ve insanların yalnızlıkları üzerinde duruyor. Portakal ağacının sembolik kullanımıyla yürek ve doğa arasında bir bağ kuruluyor; kuşların şarkıları ise bir nevi huzur ve yalnızlığı paylaşma çabası gibi algılanıyor.

Şiirde aşkın, kirlenmiş ve kopuk ilişkiler arasında zor bir yerde olduğu vurgulanıyor. Aynı zamanda dışlanmış ve yardıma muhtaç insanlara da değiniliyor. Gecenin ve ay ışığının yarattığı melankoli ve hüzün, ölüm ve sonsuzluk duygularını da beraberinde getiriyor.

Meral Gül'ün bu eseri, içsel sorgulamaları ve derin duyguları başarılı bir şekilde ifade eden bir yapıya sahip. Şiir, okuyucuya düşüncelere dalmak ve duygularını derinlemesine hissetmek için güçlü bir fırsat sunuyor.