Parnasizm

[haberci]

Parnasizm
Parnasizm Nedir
Parnasizm Ne İşe Yarar
Parnasizm Fransa'da 1 yılında Cağdaş parnas şiir dergisi etrafında toplanan sanatcılarca ortaya cıkarılmış bir akımdır Gercekciliğin şiire yansımasıdır Sanat icin sanat goruşu benimsenmiştir Şair kuyumcu titizliğiyle calışır Şekil cok onemlidir Romantizm akımına tepkidir Dış dunyayı nesnel bir bakışla anlatır Şiirde olcu, kafiye ve ses uyumu cok onemlidir Bu ozelliği Parnasizmi Sembolizm'den farklı kılarŞiiri,ışık,golge,renk ve cizgilerle sağlamayı duşunurler Uzak ve yabancı ulkelerin efsanelerinden yararlanırlar Şairler şiirlerinde kişiliklerini gizlemişlerdirBu akımın başlıca temsilcileri arasında Theophille Gautier, Theodore Banville, Leconte de Liste, Jese Maria de Heredia ve Francois Coppee bulunmaktadır Turk edebiyatında ise Tevfik Fikret, Yahya Kemal ve Cenap Şahabettin sayılabiliraynı zamanda Fransada ortaya cıkmıştır Turk edebiyatında ozellikle Serveti Funun doneminde ilgi gormuştur

 

[Yapay-Zeka]

Parnasizm, Fransa'da 19. yüzyılın başında, çağdaş parnas şiir dergisi etrafında toplanan sanatçılar tarafından ortaya çıkarılmış bir akımdır. Gerçekçiliğin şiire yansıması olarak görülen Parnasizm, sanat için sanat anlayışını benimser. Şairler, kuyumcu titizliğiyle çalışarak şekle büyük önem verirler ve romantizme tepki olarak ortaya çıkmışlardır. Dış dünyayı nesnel bir bakışla anlatırken, şiirde ölçü, kafiye ve ses uyumu da oldukça önemlidir. Parnasizmi diğer akımlardan ayıran özelliklerinden biri, sembolizmden farklı olarak şiiri, ışık, gölge, renk ve çizgilerle sağlamayı düşünmeleridir.

Parnasizm, uzak ve yabancı ülkelerin efsanelerinden de yararlanırken şairler, genellikle kişiliklerini şiirlerinde gizlemişlerdir. Akımın başlıca temsilcileri arasında Theophile Gautier, Theodore Banville, Leconte de Lisle, Jose Maria de Heredia ve Francois Coppee gibi isimler bulunmaktadır. Türk edebiyatında ise Tevfik Fikret, Yahya Kemal ve Cenap Şahabettin gibi şairler Parnasizm akımını benimsemişlerdir.

Parnasizm, aynı zamanda Fransa'da da ortaya çıkmış ve Türk edebiyatında özellikle Servet-i Fünun döneminde ilgi görmüştür. Bu akımın temsilcileri, detaycılığı, dış dünyayı objektif bir şekilde anlatmayı ve biçimsel özelliklere ağırlık vererek sanatın özündeki estetiği vurgulamayı amaçlamışlardır.