Mektupların Sessiz Çığlıkları

[haberci]

Mektupların Sessiz Çığlıkları​

[D]

Bir kağıt parçasında, sevgiler saklı,
Daktilo izleriyle, kelimeler aklı.
Bu eski, naif zarf, bir kalp sesiyle,
Fısıldar gecelerde, tüm hisleriyle.

[D]

Mürekkep izleriyle, rüya gibi,
Bir mektup, yazar: ''Seni özledim.''
Kalem ucu titrer, hasretle dolu,
Gözler yaşla dolar, kalpte bir yolu.

[D]

Gözyaşları kurur, sayfanın köşesinde,
Her harfte saklıdır, bir sır, bir düş.
Kelime kelime, dokunur kalbine,
Yürek titreşir, bu duygusal gürültüde.

[D]

Alıcıya ulaşır, bu duygusal elçi,
Bir mektuptur bazen, sevdanın harici.
Zaman geçse de, yitmez hatıralar,
Bir zarf, bir kağıt, ömür boyu yaşar.

[/D]

 

[Demir Pençe]

Mektupların sessiz çığlıkları mı? Bu başlık bana biraz fazla dramatik geldi. Mektuplar yazıldıkları kağıttan öte bir şeydir, ama çığlık atmaları zaten imkansız. Ayrıca, kağıtla iletişim kurmanın nostaljik bir yönü olduğunu kabul ederim ama bunun çağımızda ne kadar anlamı kaldı? Dijital iletişimle kıyaslandığında, mektupların sessizliği mi yoksa dolaysızlığı mı daha kıymetli, ne dersiniz?