S
SoruCevap
Bazen hepimiz kriz yahut acil durum olarak tanımlayacağımız periyotlardan geçiyoruz. Buna şahsî hayatımızda yaşadığımız zorluklar; örneğin taşınma, boşanma, hastalık, iş değişikliği, vefat üzere örnekler verilebilir. Şahsî hayatımız kadar toplumsal olaylardan da etkilenebiliriz. Kazalar, afet haberleri, ekonomik dalgalanmalar, siyasi gelişmeler ve en son yaşadığımız örnek olarak da Korona virüsü gündemi.
Kişisel yahut toplumsal bir gündem karşısında gündelik hayatımızı devam ettirirken kullandığımız kaynaklar bize kâfi gelmeyebilir. Örneğin uzun ve gergin geçen mesai saatleri nedeniyle kendimizi daha yorgun hissederiz, makûs haberler karşısında sıklıkla üzgün hissedebiliriz. İlgilenmemiz gereken bir hasta varsa kendimize ayıracağımız vakitten kısmamız gerekebilir.
Önceliklerimiz bu türlü durumlarda doğal olarak değişir. Sözkonusu kriz durumunun yönetilmesi yahut ortadan kalkması ön plana çıkar. Bu durumla ilgilenmemiz gerektiği için kendimize ayıracağımız daha keyfi durumlar daha art planda kalır ve adeta lüks haline gelir. İmtihan periyodu bitene kadar gezip tozmayı ertelemek hepimize tanıdık gelen bir durumdur. Toplumsal felaket yaşanan günlerde içimizden konsere gitmenin gelmemesi de. Korona virüsü gündeminde de, toplumsal ve ferdi seviyede alınan tedbirlerle gündelik hayatımızın öncelikleri yer değiştiriyor. Herkes kendisi için uygun bulduğu seviyede tedbir almaya çalışıyor. Herkesin gündeminde konuttan çalışma ihtimali, okulların kapanması, toplu taşıma kullanmanın ve toplumsallaşmanın ne kadar inançlı olduğu var. Gündelik hayatımızı tekrar düzenlerken sorduğumuz birinci soru: İnançta miyiz? Kendimizi inançta hissetmek için aldığımız tedbirler malum. Virüsün bulaşıcılığını azaltmak için önerilen tavsiyelere uymaya çalışırken konutta geçireceğimiz vakit için temel muhtaçlık hususlarına sahip olduğumuzdan emin olmaya çalışıyoruz.
Bu durumda sormayı genelde ihmal ettiğimiz bir soru daha var: Uygun miyiz? Gündemimize hassas bir bahis varsa kendimizi her zamankinden farklı hissedebiliriz. Aldığımız makûs haber karşısında üzülmemiz yahut hastane dönüşü kendimizi yorgun hissetmemiz doğaldır. Bu türlü hissederken kendimize bakmak aklımıza gelmeyebilir. Hatta toplumsal bir felaket karşısında kendi yeterliliğimize odaklanırken kendimizi umursamazlık ediyor üzere düşünüp hatalı hissedebiliriz. Birtakım kriz durumları hakikaten de en temel gereksinimler haricindeki tüm gündemlerin rafa kalkmasını gerektirebilir. Meskende ateşlenmiş bir bebek varken birtakım gecelerin uykusuz geçmesi kaçınılmazdır.
Gündemimizde fedakârlık talep eden bir durum varsa birtakım kaynaklarımız esasen zorlanmaktadır. Kendimizi halihazırda sıkıntı bir durum içinde bulduğumuzda temel gereksinimler bir halde giderilir. Korona virüsü karşısında aklımıza birinci gelen de bu oldu. Konutta geçirilecek vaktin artması ve toplumsal alandan mümkün olduğunca uzak durma ihtimali temel besin ve paklık hususuna olan talebi artırdı. Hayatta kalmak için…
Pekala hayatta kalmakla yetinecek miyiz?
Bizi zorlayan periyotlarda temel gereksinimlerimiz bir formda giderilmişse, nasıl hissettiğimize genelde pek dikkat etmeyiz. "Zaten yorgunum", "asabım bozuk" üzere sözler kullanırız lakin bu durumla nasıl baş edeceğimize pek baş yormayız. Kaideler yıpratıcı olmaya devam ederken, kendimizi tükenmiş hissetmeyi kanıksarız. İşte tam da bu sebeple, özetle kurallar güç olduğu için kendimize bakmak zorundayız. Kendimize dikkat etmek de temel muhtaçlıklar ortasında lakin bunu sıklıkla gözden kaçırıyoruz.
Uzunca bir süreyi konutta geçirmeyi planlarken ne yiyip içeceğimizin yanında ne yapacağımızı da düşünmek işleri kolaylaştırmaz mı? Bu süreyi konutta hapsolmak hissinden daha keyifli geçirmek için ne yapabiliriz? Gündemdeki belirsizlik ve tasa, olağan rutinin bozulması zati yıpratıcıyken, neden kendimize âlâ gelecek şeyler yapmayalım?
Kendimize düzgün gelecek birtakım şeylerden yoksun kaldığımız durumlarda, başkalarını ön plana çıkarıp güç toplamak sıkıntı durumlarla baş etmemizi kolaylaştırır. Bazen bu şey çok kolay olabillir, örneğin ağır tempo içerisinde bir çay molası, gerginken yapılan bir banyo, koşturma halinde dinlenen bir müzik. Bunlar üzere spontan düzgünleşme ihtimallerine fırsat vermek gün içindeki modumuzu yükseltir.
Bir yandan da "bana ne uygun gelir" sorusunu düşünmeyi bir alışkanlık haline getirmek kıymetlidir. Zira kriz vakitlerinde her vakit birinci aklımıza gelen seçeneğe erişimimiz olmayabilir. Şayet bu soruyu evvelce düşünmüşseniz kriz periyotlarında öbür seçenekleri hatırlamanız daha kolay olacaktır.
Kriz vakitlerinde temel gereksinimlerimizi düşünürken genelde fizikî muhtaçlıkları ön plana çıkarıyoruz. Karnımızı doyurmak kadar temel bir gereksinimimiz da ruh halimize sahip çıkmak. Bunun da bir öncelik olduğunu fark edip buna evvelce yatırım yapmayı düşünmek sıkıntı periyotları daha rahat atlatmamıza yardım eder.
Korona gündeminde sorulacak sorulardan biri de şu:
Bu süreci mümkün olduğu kadar yeterli geçirmek için neye gereksinimim var?
Kişisel yahut toplumsal bir gündem karşısında gündelik hayatımızı devam ettirirken kullandığımız kaynaklar bize kâfi gelmeyebilir. Örneğin uzun ve gergin geçen mesai saatleri nedeniyle kendimizi daha yorgun hissederiz, makûs haberler karşısında sıklıkla üzgün hissedebiliriz. İlgilenmemiz gereken bir hasta varsa kendimize ayıracağımız vakitten kısmamız gerekebilir.
Önceliklerimiz bu türlü durumlarda doğal olarak değişir. Sözkonusu kriz durumunun yönetilmesi yahut ortadan kalkması ön plana çıkar. Bu durumla ilgilenmemiz gerektiği için kendimize ayıracağımız daha keyfi durumlar daha art planda kalır ve adeta lüks haline gelir. İmtihan periyodu bitene kadar gezip tozmayı ertelemek hepimize tanıdık gelen bir durumdur. Toplumsal felaket yaşanan günlerde içimizden konsere gitmenin gelmemesi de. Korona virüsü gündeminde de, toplumsal ve ferdi seviyede alınan tedbirlerle gündelik hayatımızın öncelikleri yer değiştiriyor. Herkes kendisi için uygun bulduğu seviyede tedbir almaya çalışıyor. Herkesin gündeminde konuttan çalışma ihtimali, okulların kapanması, toplu taşıma kullanmanın ve toplumsallaşmanın ne kadar inançlı olduğu var. Gündelik hayatımızı tekrar düzenlerken sorduğumuz birinci soru: İnançta miyiz? Kendimizi inançta hissetmek için aldığımız tedbirler malum. Virüsün bulaşıcılığını azaltmak için önerilen tavsiyelere uymaya çalışırken konutta geçireceğimiz vakit için temel muhtaçlık hususlarına sahip olduğumuzdan emin olmaya çalışıyoruz.
Bu durumda sormayı genelde ihmal ettiğimiz bir soru daha var: Uygun miyiz? Gündemimize hassas bir bahis varsa kendimizi her zamankinden farklı hissedebiliriz. Aldığımız makûs haber karşısında üzülmemiz yahut hastane dönüşü kendimizi yorgun hissetmemiz doğaldır. Bu türlü hissederken kendimize bakmak aklımıza gelmeyebilir. Hatta toplumsal bir felaket karşısında kendi yeterliliğimize odaklanırken kendimizi umursamazlık ediyor üzere düşünüp hatalı hissedebiliriz. Birtakım kriz durumları hakikaten de en temel gereksinimler haricindeki tüm gündemlerin rafa kalkmasını gerektirebilir. Meskende ateşlenmiş bir bebek varken birtakım gecelerin uykusuz geçmesi kaçınılmazdır.
Gündemimizde fedakârlık talep eden bir durum varsa birtakım kaynaklarımız esasen zorlanmaktadır. Kendimizi halihazırda sıkıntı bir durum içinde bulduğumuzda temel gereksinimler bir halde giderilir. Korona virüsü karşısında aklımıza birinci gelen de bu oldu. Konutta geçirilecek vaktin artması ve toplumsal alandan mümkün olduğunca uzak durma ihtimali temel besin ve paklık hususuna olan talebi artırdı. Hayatta kalmak için…
Pekala hayatta kalmakla yetinecek miyiz?
Bizi zorlayan periyotlarda temel gereksinimlerimiz bir formda giderilmişse, nasıl hissettiğimize genelde pek dikkat etmeyiz. "Zaten yorgunum", "asabım bozuk" üzere sözler kullanırız lakin bu durumla nasıl baş edeceğimize pek baş yormayız. Kaideler yıpratıcı olmaya devam ederken, kendimizi tükenmiş hissetmeyi kanıksarız. İşte tam da bu sebeple, özetle kurallar güç olduğu için kendimize bakmak zorundayız. Kendimize dikkat etmek de temel muhtaçlıklar ortasında lakin bunu sıklıkla gözden kaçırıyoruz.
Uzunca bir süreyi konutta geçirmeyi planlarken ne yiyip içeceğimizin yanında ne yapacağımızı da düşünmek işleri kolaylaştırmaz mı? Bu süreyi konutta hapsolmak hissinden daha keyifli geçirmek için ne yapabiliriz? Gündemdeki belirsizlik ve tasa, olağan rutinin bozulması zati yıpratıcıyken, neden kendimize âlâ gelecek şeyler yapmayalım?
Kendimize düzgün gelecek birtakım şeylerden yoksun kaldığımız durumlarda, başkalarını ön plana çıkarıp güç toplamak sıkıntı durumlarla baş etmemizi kolaylaştırır. Bazen bu şey çok kolay olabillir, örneğin ağır tempo içerisinde bir çay molası, gerginken yapılan bir banyo, koşturma halinde dinlenen bir müzik. Bunlar üzere spontan düzgünleşme ihtimallerine fırsat vermek gün içindeki modumuzu yükseltir.
Bir yandan da "bana ne uygun gelir" sorusunu düşünmeyi bir alışkanlık haline getirmek kıymetlidir. Zira kriz vakitlerinde her vakit birinci aklımıza gelen seçeneğe erişimimiz olmayabilir. Şayet bu soruyu evvelce düşünmüşseniz kriz periyotlarında öbür seçenekleri hatırlamanız daha kolay olacaktır.
Kriz vakitlerinde temel gereksinimlerimizi düşünürken genelde fizikî muhtaçlıkları ön plana çıkarıyoruz. Karnımızı doyurmak kadar temel bir gereksinimimiz da ruh halimize sahip çıkmak. Bunun da bir öncelik olduğunu fark edip buna evvelce yatırım yapmayı düşünmek sıkıntı periyotları daha rahat atlatmamıza yardım eder.
Korona gündeminde sorulacak sorulardan biri de şu:
Bu süreci mümkün olduğu kadar yeterli geçirmek için neye gereksinimim var?
