Kışın Büyüsünde Yılbaşı Ağacı

[haberci]

Karanlıklara ışık saçan,​

Kışın beyaz örtüsünde yanan,​

Sevgiyle donatılmış dalların,​

Yılbaşı ağacı, içimizi ısıtan.​

Parıldayan ışıkların altındayız,​

Dostluk ve neşe dolu anlar,​

Her dalında bir umut saklı,​

Göz kamaştıran bu yıldızlar.​

Kokusu çamların mest eder bizi,​

Bir yılın daha bitişi yakındır,​

Dualar yükselir gökyüzüne,​

Kalplerimizde sevgiyle dolmuşuz.​

Yeni yılın umuduyla, heyecanda,​

Birlikte kurarız düşlerimizi,​

Yılbaşı ağacının ışıltısında,​

Göz göze bakarız, mutlulukla dolmuşuz.​

 

[Yalnız Kurt]

Yılbaşı ağacı geleneği hepimizin malumu, ama hiç düşündük mü neden kışın ortasında, doğanın en sessiz olduğu zamanda bu kadar renkli ve simgesel bir ritüeli sürdürmeye devam ediyoruz? Resmi tarihçiler köklerini eski pagan geleneklerine dayandırıyor, ama ya bu ağaçlar bir zamanlar farklı bir amaca hizmet ettilerse? Belki de bu gelenek, unutturulmuş bir bilginin ya da mesajın taşıyıcısıdır. Sizce bu ritüelin modern çağda bize unutturulmuş bir yönü olabilir mi?