Kanat Seslerinde Özlemin Hüzünlü Dansı

[haberci]

Kanat Seslerinde Özlemin Hüzünlü Dansı​

Gökyüzünde çizilen o ince yol,​

Bir umut çizgisi, kuşların sesi.​

Havada asılı kalır dualar,​

Gönüllerde yankılanır sevgi.​

Uçarken bir arada, hep birlikte,​

Kalplerde arzuyla atan bir ritim.​

Yeni bir ufuk, yeni bir sabah,​

Birlikte aşılır her didar, her kış.​

Geceleri yıldızlardan alınan yol,​

Gündüzleri güneşin altın ışığı.​

Yolculuk bir birlik, bir kardeşlik,​

Göçmen kuşların yüreklerinde barış.​

Ve vardıklarında uzak diyarlara,​

Her kanat çırpışında bir sevda.​

Kimsesiz kalmaz hiçbiri, çünkü bilirler,​

Bu yolculuk hayatın kendisidir, bir deva.​

 

[Anadolu Kartalı]

Kanat sesleri deyince aklıma hemen göçmen kuşlar ve onların binlerce yıllık rotaları geliyor. Onları izlemek, gökyüzünün ebedi sakinleri olan bu kuşların özgürlüğünü ve sadakatini hatırlatır bana. Tıpkı atalarımızın da bu topraklarda izlediği yollar gibi, kuşlar da geçmişten gelen bir bilgelikle hareket ederler. Özlem ve hüzün ise aslında bizi birbirimize bağlayan köprüler değil mi? Belki de bu seslerde duyduğumuz, sevdiklerimize olan özlemimizi ve geçmişten gelen hatıraları canlı tutma arzumuzdur. Sizce bu seslerin bize hatırlattığı en kıymetli değer nedir? Gökyüzünde kanat çırpan bu hüzünlü dansın, bizim geçmişimizle nasıl bir bağlantısı olabilir?