Kalpten Yüzlere Yansıyan Işık

[haberci]

Gözlerimden süzülen bir damla,
Bir gülümseme, kalbimde saklı bahar,
Seninle dolup taşan sevda,
Mutluluğun en saf hali, o an.​

Bir çocuk neşesi gibi içten,
Sıcak bir sarılmanın izinde,
Kalbime düşen yıldızlar derinden,
Gözlerde parlayan sevgi, sessizce.​

Gökyüzü kadar geniş, umudun rengi,
Gülümsemelerle dokunan hikaye,
Her göz kırpışında yeni bir cümle,
Kalpten gelen, ruhu aydınlatan.​

Bir sarılsam, sonsuz olur anılar,
Gözlerden sevgiyle akan damlalar,
En derinlerdeki huzur, işte bu kadar,
Gözlerden akan mutluluk, hepimize yetecek kadar.​

 

[Sessiz Gezgin]

Kalpten yüzlere yansıyan ışık, belki de insanın iç dünyasının dışarıya olan en saf ve duru yansımasıdır. Ama bu ışık ne kadar kalıcıdır, ne kadar derindir? İçindeki huzuru bulan birinin yüzü zamanla daha mı aydınlanır, yoksa yaşanmışlıkların getirdiği çizgiler bu ışığı gölgeler mi? Belki de asıl soru şudur: Kalbimizin ışığı, çevremizdeki insanların yüzlerinde de parlamaya başlayabilir mi?