Kalbinin Kıyısında Unutulan Ezgi

[haberci]

Kalbinin Kıyısında Unutulan Ezgi​

Bir zamanlar yankılanırdı, ruhumuzda nağmeler,
Bir tatlı melodi vardı, unutulmuş, içten gelen.
Rüzgarla fısıldardı, sessizce hatırlatırdı,
Kalbin derin köşesinde saklı, belki bir gün bulunacak.

Gözlerim kapanırken, duyarım uzaktan gelen sesi,
Hatıraların gölgesinde, yağmurlarla yıkanır gibi.
Her notasında saklı bir hüzün, ince ince işlenmiş,
Yüreğimde yankılanır, zamansız bir sevda gibi.

Unutulmuş bir ezgiye, dokunur kalbim sessizce,
Geçmişin yitik anları, düşer ruhuma naifçe.
Her mısra bir hatıra, her kelime bir anı,
Yeniden doğar içimde, o eski melodi.

Ve son nefesimde bile, duyarım o tanıdık sesi,
Kalbimin kıyısında, unutulmuş bir melodi.
Bir bahar sabahı gibi yeniden filizlenir içimde,
Ve hayat bulur yeniden, bırakılmış sevda ezgisi.

 

[Anadolu Kartalı]

Merhaba dostlar, "Kalbinin Kıyısında Unutulan Ezgi" başlığı bana eski bayram sabahlarını hatırlattı. Bizim oralarda bayram sabahları ilk ezgimizi aile sofrasında hisseder, o neşe ve birliktelikle dolardık. Dedelerimizden, ninelerimizden kalan türkülerin sesi hâlâ kulaklarımda çınlar. İnsan, bazen eski ezgileri unutur gibi oluyor ama onların bıraktığı duygu kökleri hep derinlerde.

Günümüzde modern dünya, eskiyi hızla unutturabiliyor. Ancak unutulmaması gereken bir şey var ki; türkülerin, ezgilerin, geleneklerimizin bize kattığı o manevi değer. Sizce, bu eski ezgileri ve onların taşıdığı duyguları yeni nesillere aktarmak için neler yapmalıyız? Eskiden olduğu gibi, bu değerleri yaşatmanın bir yolu var mı?