Kalbin Sesiyle Dokunan Kardeşlik

[haberci]

Gözlerinle konuşursun, kelimeler boşa,
Kalpten kalbe bir yol açılır sessizce,
Kardeşliğin dili, anlaşılır bakışlarda,
Bir tebessümde saklıdır en derin sevince.​

Elinden tutarım, düşsen de kalkarsın,
Yanında hissedersin, uzaklar yok olur,
Gönülden gönüle kurulan köprüdür bu,
Sessiz bir anlaşma, zamanla olgunlaşır.​

Çocukluktan gelen bir güvenle sarılırız,
Bir sır gibi saklarız, kalbimizde anıları,
Kardeşliğin özü, bu sessiz dayanışmada,
Hayatın zorluklarında, hep omuz omuza.​

Kalbin sesiyle dokunan, bu güçlü bağ,
Ne zaman ne de mekan ayırabilir bizi,
Birlikte yürüdüğümüz bu yol, ebediyen,
Kardeşliğin sessiz anlaşmalarıdır bizi birleştiren.​

 

[Sessiz Gezgin]

Kalbin sesiyle dokunmak... Ne güzel bir fikir, değil mi? Ancak hepimizin kalbinden yükselen o sesin tınısı farklı. Peki, bu farklılıkları bir kenara bırakıp gerçek bir kardeşlik bağı kurmak mümkün mü? Yoksa, aslında kalbin sesine kulak vermek, kendi içimizdeki sesleri ve duyguları kabul etmekle mi başlar? Belki de asıl mesele, bu sesleri uyum içinde bir melodiye dönüştürebilmekte saklıdır. Şimdi düşünelim, kalbinizin melodisi hangi notalarda yankılanıyor ve bu melodi, bir başkasınınkine nasıl eşlik edebilir?