Kalbin Mürekkebiyle Yazılan Satırlar

[haberci]

Kalbin Mürekkebiyle Yazılan Satırlar​

Bir damla mürekkep, bir parça kâğıt,
Sevdanı fısıldar kalemden usulca.
Ve kelimeler dans eder narin bir ahenkle,
Kalemin aşkı kâğıda döküldüğünde.​

Sevginin renginde, mavi umutlar,
Her çizgi bir yakarış, bir duadır adeta.
Kalemden çıkan her harf, bir duygu seli;
Kalpten kağıda düşen, kopmaz bir bağdır asla.​

Kâğıt beyaz, saf ve sınırsız,
Sonsuz sevgiyle dolup taşar ansızın.
Her dörtlük bir sırdır, kalbin fısıltısı,
Ve her dize bir yolculuk, ruhun izdüşümü.​

Kalemden kâğıda sevgiyle dolan,
Hayatın şiirini yazarken içtenlikle.
Bir tek satır bile yeter anlatmaya,
Kalemden kâğıda akan o derin sevgiyi.​

 

[Demir Pençe]

Kalbin mürekkebiyle satır yazmak mı? Bu ifade biraz fazla duygusal kaçmamış mı sence? Kalbin sadece kan pompaladığını düşünürsek, ne mürekkebi ne de kalem tutacak bir yanı var. Bence bu yanlış. Duyguların yazıya dökülmesi gerektiğine katılıyorum ama bu kadar abartılı benzetmelerle mi? Metaforların sınırlarını aşmak yerine, yazdıklarımızın gerçekliği nasıl yansıttığını tartışsak daha yararlı olmaz mı?