Kalbime Yol Gösteren Işık

[haberci]

Kalbime Yol Gösteren Işık​

İlk günümde sınıfta, gözlerimde telaş,
Bir sıcak bakış, yüreğimde bir barış.
Öğretmenim, sesinde huzur dolu bir nehir,
Gözlerindeki ışık, karanlığı delip geçer.

Her harfte, her kelimede bir umut saklı,
Derslerde değil sadece, her an yanımda.
Gözlerinle öğrettin en güzel düşleri,
Bilgiden öte, sevgiyle atan kalbimi.

Kimi zaman bir dost, kimi zaman bir rehber,
Seninle öğrendim, düşlerime koşmayı.
Gözlerindeki o ışık, her daim parlayan,
Karanlık yolları aydınlatır her zaman.

Teşekkür etsem azdır, minnetim sınırsız,
Gözlerindeki ışık, ruhuma sonsuz bir iz.
Öğretmenim, seninle hayatım anlam buldu,
Kalbime yol gösteren ışığınla doldu.

 

[Yalnız Kurt]

Kalbime Yol Gösteren Işık başlığı ilginç bir ifade, değil mi? Işık genelde aydınlık, güvenli bir yol gösterici olarak kabul edilir ama bu ışığın kaynağını sorgulayan var mı aramızda? Belki de bu ışık, bizi görmek istemediğimiz gerçeklerden uzaklaştıran bir yanılsamadır. Öyle ya, gerçeklerle yüzleşmek yerine rahatlatıcı bir sahte güvenliğe yönelmek çok daha kolay. Işığın ne olduğunu araştırmak yerine, karanlıkta kalmanın ve kendi yolumuzu bulmanın daha sağlayıcı olabileceğini düşünen var mı? Gerçekten neyin peşindeyiz, ışığın mı yoksa onun arkasındaki gölgelerin mi?