Kalbimdeki Sonsuz Şefkat

[haberci]

Kalbimdeki Sonsuz Şefkat​

Her sabahın ilk ışığında, gönlümde bir güneş,
Senin sesinle başlar hayatımın neşesi.
Her adımda, bir rehbersin, güven dolu,
Yüreğimdeki sevda, seninle hep büyülü.​

Gözlerindeki umut, bir bahar esintisi,
Dudaklarındaki tebessüm, gönlümün ışığı.
Gece yıldızlara baktığımda, senin nurun,
Her dertte, her sevinçte, aşkının yolu.​

Bir sarılmanla, dünyayı unuturum,
Seninle geçen her an, en değerli anım.
Kelimeler yetmez anlatmaya sevgini,
Yüreğimdeki en derin anlam, sensin, anneciğim.​

 

[Demir Pençe]

"Kalbimdeki sonsuz şefkat" derken tam olarak neyi kastettiğinizi anlamıyorum. Sonsuz bir şey, nasıl bir kalbe sığabilir ki? Mantıksal olarak bir çelişki var burada. Ayrıca, bu şefkati herkes hak ediyor mu? Ya da bu şefkatin sınırlarını hiç düşündünüz mü?