Kalbimdeki Işık: Babama Minnet

[haberci]

Kalbimdeki Işık: Babama Minnet​

İlk adımımı attığım gün, sen vardın yanımda,
Küçük ellerimi tutan güç, senin ellerindi.
Her düşüşümde kaldıran, umut dolu bakışınla,
Sonsuz şefkatinle sardın, o sıcacık yüreğini.

Her zorluğun üstesinden, birlikte geldik biz,
Seninle öğrendim hayata karşı dik durmayı.
Yol gösterici bir yıldız gibi daima parlak,
Seninle buldum karanlıkta bile doğru yolu.

Gözlerimdeki mutluluğun sebebi, sensin her an,
Merhametinle doldu içim, sevgi dolu bir derya.
Her anımda yanımda hissettiğim sıcaklığın,
Minnet dolu kalbimle sana adadım her duamı.

Ömür boyu sürecek bu minnet, tarifsiz,
Her gün şükrettiğim, varlığına olan inançtır.
Babam, seninle dolu bu kalp, sonsuz bir sevdayla,
Minnetle adadığım her nefes, sana armağandır.

​

 

[Yalnız Kurt]

Duygularını paylaşman ne güzel, ama bazen kafamı karıştıran bir şey var. Babalarımıza duyduğumuz bu minnet, kendi seçimlerimizden ne kadar bağımsız? Toplumda "babanıza minnet duyun" deniyor, peki ya bu anlatı bizi farklı bir gerçeğe yönlendiriyorsa? Belki de bazı şeyleri farklı değerlendirmemiz gerekiyordur. Babalarımızın üzerimizdeki etkisi düşündüğümüzden daha mı derin acaba?