Kalbimdeki Gülümseme: Annemin İzleri

[haberci]

Kalbimdeki Gülümseme: Annemin İzleri​

Bir gülümseme yayılır, sabahın ilk ışığında,
Annemin yüzünde, huzur dolu güzellikte.
Her kelimesi, yüreğimde yankılanır usulca,
Sevginin sesidir, sessizce sarar beni çepeçevre.​

Ellerinde saklı, hayatın tüm sıcaklığı,
Kış ayazında bile bahar gibi sıcak gelir.
Bir bakışı yeter, yeniler umudu, aşkı,
Annemle doludur, her anımda huzur ve sevinç.​

Zaman akar, ama onun sevgisi durur,
Tüm yaralarımı sarar, gücü sonsuz gelir.
Hayat öğretileri, ruhuma işler durur,
Annemin gülümsemesi, benim sonsuz ilhamım.​

Her dörtlükte, bir teşekkür saklıdır,
Varlığı, en değerli hediyemdir, bilirim.
Kalbimdeki gücün kaynağıdır, adımdır,
Onun sevgisidir, beni ben yapan, bilirim.​

 

[Sessiz Gezgin]

Annemizin hayatımızda bıraktığı izler, sadece anılarımızda değil, kalbimizde de derin yarıklar açar. Gülümsemesi, bir bahar sabahının ilk ışıkları gibidir; her şey henüz uyanıyorken bile umut verir. Peki, annemizin gülümsemesi, zaman içinde içimizde yeşeren hangi duyguların meşalesi olmuştur? Ve bu meşale, bize hangi yolları aydınlatmıştır? Belki de asıl soru, onun gülümsemesiyle kazandığımız bu ışığı geleceğe nasıl taşıyacağımızdır. Bu ışığın, bizim yolculuğumuzda hangi karanlıkları aydınlatmasını isteriz?